کاریز یزد

 این روزها که تیر غم و اندوه از هرسو براین جان خسته می نشیند.ودرحالی که درسوگ ازدست دادن فرزندانم روزهای پرسوزی می گذرانم خبررسید مرد خوب «قصه‌هاي خوب براي بچه‌هاي خوب» هم از ميان مان رفت. رحیل کاروان آذر پس ازداغ فراق عزیزانم شرنگ تلخ دیگری بود که این خادم اهل قلم راپس آن سالیانی که با این پیرمرد صاحب قلم محشوربود طاقت ازکف ربود معذالک به پاس همه خدمات فراوانش ومجالست وموانستی که با اوداشتم ازذکریاد ونامش ولو به اختصار نمی توانم در گذرم:

آذر از پيشكسوتان ادبيات كودك ايران بودكه عمر خود را در تنهايي و انزوا به خدمت بي‌دريغ و بي‌چشم داشت ادبيات كودك اختصاص دادودرحالی با تني رنجور و دلي شكسته، جهان را وداع گفت که امروزبه عنوان يكي از پيشگامان راهگشاي ادبيات كودك ايران، می توان ادعا کردبا سخت‌كوشي و اندوخته فراوان فردي و تجربه گرانبار، كار بازنويسي و راه باز آفريني از متون ادبي كهن را با نثري روان و خوش خوان براي نويسندگان نسل بعدي گشوده است. او با بازنگاري خلاق آثار متعددی، تاكنون بيش از چهار دهه لذت خواندن را به كودكان این سرزمین چشانده، از همين روي بي‌گمان نام او به عنوان يكي از تثبيت كنندگان نهاد ادبيات كودك ، بر تارك تاريخ ايران خواهد درخشيد. فقدان اين نويسنده فداكار، ساده‌زيست و سخت‌كوش را به همه اهالي فرهنگ و ادب، به ويژه دوستداران ادبيات كودك و نوجوان تسليت می‌گویم. براي علو روح بزرگ اين جاودانه مرد ادبيات كودك، از يزدان پاك طلب اجر عظيم كرده و براي علاقمندان و دوستدارانش تلاش در حفظ وگسترش آثارش آرزو می‌کنم.

 غم جانكاه پرواز پرستوهاي جان نواز زندگي ام كه با كمال همدردي و هم نوايي بسياري از اهل فرهنگ و ادب و صاحبان دانش و هنر يزد همراه گرديده موجب سپاس فراوان است در اين ميان شعرا و اهالي قلم و انديشه نيز علاوه بر حضور تسلي بخش در مجالس و محافل ياد بود در اشعار و مراثي متعددي اين خادم اهل قلم را بيش از پيش مرهون الطاف خود نموده اند با قدرداني از شعراء نامدار يزد از جمله آقايان محمدي (كوير) و نادم يزدي، قطعه زير را كه شاعر گرانمايه نادم يزدي در زبان حالم سروده است به نشانه قدر شناسي مي آورم:

               خدايا از كفم دردانه ام رفت                              چراغ نور بخش خانه ام رفت

               دوگل از شاخه ي باغم جدا شد                         يكي جان و يكي جانانه ام رفت

                محبت بين كه با هم هر دو رفتند                       نه تنها شمع من ، پروانه هم رفت

                شكستي پشتم از اين بار سنگين                    چه داني از دلم دردانه ام رفت

                نخواهيد از دل مي شور مستي                        مي جان پرور پيمانه ام رفت

                 مرا در كنج تاريكي بجوئيد                                چراغ روشن كاشانه ام رفت

                 دو نورديده ، رفت از ديدگانم                              نه تنها گوهر يكدانه ام رفت

                 قناري هاي خوشخوانم پريدند                           دو مرغ خوش نوا از لانه ام رفت

                 خدا بايد دهد صبر مسرت                                  كه صبر از اين دل ويرانه ام رفت

                 تحمل ميكنم نادم وليكن                                   بعالم شرح اين افسانه ام رفت