کاریز یزد

دکتر اسلامی ندوشن در یاداشتی  در صفحه اول روزنامه «ایران» درباره جوانان و تاریخ نقطه نظرات جالبی دارد. می نویسد: «... با این تنوع رشته ها و تعداد دانشگاه ها، هرساله عده ای از دانشگاهها بیرون می آیند، و فرض بر آن است که دارای تخصص شده اند، ولی هیچ تخصصی -ولو واقعی- نمی تواند برای کشور بارآور باشد، مگر آنکه صاحب آن به جامعه خود احساس دلبستگی بکند، و این دلبستگی به دست نمی آید مگر آنکه کشور خود را بشناسد و به آن اعتقاد ورزد.

این کافی نیست که ما بگوییم: «تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم». وطن خواهی باید مبتنی بر شناخت و همراه با احساس مسئولیت باشد. بر حسن ها و عیب هایش وقوف حاصل شود. آنچه از وطن و هر چیز دیگر در جهان عزیزتر است، حقیقت است. اگر بتواند دریافته شود، و «بینش» است، اگر توفیق کسب آن به دست آید...» ... و در پایان : «... ایران هم مظلوم بوده است و هم بزرگمنش و این هردو صفت جلب شفقت و دوستی می کند، به شرط آنکه عقده و آزاری در کار نباشد.»