کاريز قلب کوير است و يزد ،شهر ديرينه تاريخ،شهری که هزاران سالست نقاش طبعيت بردامن کوير رفو کرده است
دردل پس کوچه های شهرما گم می شوی
چون غریبی آشنا مهمان مردم می شوی
دردل این کوچه های پیچ درپیچ ونجیب
مهربانی دیده شاد و پرتبسم می شوی
مسرت
کاريز قلب کوير است
يزد،شهر ديرينه تاريخ
شهر مرا سالهاست
نقاش طبعيت بر دامن کوير رفو کرده است
شهرمن خشکانه ای در دل خاک ايران است
من زاده سرزمينی هستم
که آسمان نيزباران را ازآن دريغ ميدارد
و آب،با دشواری در آن سبز می شود
مردان شکيبای شهر من سالهاست
آبشان را از ته حلقوم کوير در می آورند
وزنان کوشای ديار من سالهاست
سازگارانه در نمورخانه های شعربافی
در سايه صداقت روزی می جويند
ودرکاسه قناعت روزی می خورند
من زاده سرزمينی هستم
که مردمی دارد به سرسختی پولاد و به قدرت ايمان
مردانی که زير نور پيه سوزها،مشقت می نويسند
وباقلم هايشان رنج و کوشش را
بر سينه های کاريز نقش ميزنند.
حسين مسرت
